MERYEM VE SİNAN - 7

Meryem uyuyakalmıştı koltukta. Uyandığında çok üşümüştü. Kalktı üzerine bir hırka giydi mutfağa gitti. Ortalık baya dağınıktı. Televizyonu açtı izlemek değildi maksadı sadece ses olsun diye açardı çoğu zaman. Yine öyle yaptı öylesine bir kanal seçti. Mutfağı toplarken yine hayaller kurmaya başladı. Günün birinde bunların hepsi bittiğinde heyecanla eşini ve kızını bekleyen onlara sıcacık yemekler kurabiyeler pastalar hazırlayan ağzında hareketli bir şarkı mırıldanırken kendini hayal etti. Meryem'in evi güneş almazdı ama hayallerinde hep güneşli bir ev vardı. O güneşi hep mutluluk gibi görürdü. Açan menekşelerle konuşmayı severdi. İçinde büyümeyen bir çocuk vardıya çok ağlayan çok mızıldayan bir onunla başedemiyordu....

Saat neredeyse öğle iki olmuştu melek okuldan alınacaktı. Hızlıca mutfağını topladı daha öbür odalara giremeden kızını almaya gitti. Melek heyecanlı heyecanlı annesine neler olduğunu anlatıyordu Meryem dinliyor gibi görünüyordu ama aklında başka şeyler vardı. İstemeye istemeye kafasında başka şeyleri taşıyordu. Sanki hep aynı yerde tıkanıp kalıyordu. Melekle istediği gibi ilgilenemiyordu. Çoğu zaman yalnız kalmayı tercih ediyordu Meryem saatler saatleri kovalıyor ama sanki ona zaman çoookk uzun geliyordu. Meleğin yemeğini hazırladı Meryem odaları toplamaya gitti. Melek oldukça dağınık bir kız olmuştu son zamanlarda Meryem bazen bu duruma sinirleniyordu elinde olmadan meleğe bağırıyordu sonra da pişman oluyordu. Bazı şeylerin öfkesini ondan çıkarıyor gibiydi. Meleğin yüreğinde açılacak olan yaralara tahammül edemezdi. Yine biraz kızdı meleğe neden toplanmıyorsun diye söylenirken de odasını topladı. Bak böyle olması gerek sen genç kız oluyorsun diye de söylendi. Sonra meleği dersinin başına oturtup kendi mutfağa geçti yemek yapmaya koyuldu. Sonra ne yapacağına karar veremedi. Öyle oturdu onbeş dakika kadar sonra meleğin yanına gitti güzel güzel konuştu dağınık olmanın iyi bir şey olmadığını anlatmaya başladı. Sarıldı kızına ondan başka kimsesi de yoktu zaten doyasıya sarılacak. Melek annesine hiç kıyamazdı. Oda sarıldı annesine...