HAYATA KARŞI DURMAK-1

Meryem gözünden düşen yaşı silerken hayatını gözünün önünden geçirdi. Çok mu mutlu olmuştu sanki yıllarıdır çiçek bile açmayan evinde. Herşey herkese göre kolaydı belki ama ona göre zordu. Belki herkes yaşıyordu bu durumları ama o çok yıpranmıştı seneler boyu neredeyse hiç sevgi görmediği bu evde. Neydi ki aslında kendini bu kadar üzen düşünüyordu. Balkona çıktı ağaçları izledi ama yaşama gücü yoktu. Bomboş seyretti sokağı. İşe gidenler vardı bir kaç kişi. Düşündü acaba onlarda kendinin yaşadığı bu acıyı yaşamışmıydı. Gözünden bir damla yaş daha süzüldü yanağına. Usulca sildi eliyle. Hep kendi silmişti yıllardır gözyaşlarını ama artık yorulmuştu. Takati yoktu artık. Bu kendi kendine aşacağı bir durum değildi. Kalktı arkadaşını aradı hastane de psikiyatri bölümünde sıra alabilirmisin diye sordu. Sonra kızının yanına gitti. Seslendi titrek bir sesle. Hadi kalk meleğim hastaneye gitmemiz gerek giriş yaptırdım. Melek uyanmak istememişti. Ama Annesinin ses tonundan anlardı birşeylerin yolunda olmadığını.

Küçücük yaşında olgunlaşmıştı. Hayatın elbet ona da oynayacağı bir oyun vardı ve en erkeniydi bu belki annesini anlamak.

Kalktı hemen yüzünü yıkadı daha yeni 9 yaşına girmesine rağmen annesine arkadaşlık yapıyordu sanki. Hadi anne geç kalmayalım bana çikolatalı ekmek yapsan ben yolda yerim dedi. Birlikte çıktılar.

Hastane kalabalıktı.Melek ilk defa karşılaştı psikiyatri bölümü ile. Ama sormadı bile annesi üzgünken hep susar sadece onu öperdi.

Ara ara hala gözleri sulanıyordu Meryem'in. Engel olamıyordu böyle durumlarda kendine. Sadece gizlice siliyordu. Sıra ona geldiğinde odaya giderken ne anlatcamki diye düşündü.

İçeri girdiğinde sesi titriyordu. Oturdu ellerinin titremesinin kesilmesini bekledi. Çok sık oluyordu son zamanlarda bu el titremeleri. Doktor soru sorunca başladı anlatmaya. Ara ara gözleri doluyordu anlatırken. Doktor şimdiye kadar neden gelmediğini sordu. Geç kalmışsın dedi bunu kendi başına aşamazsın dedi . Bir sürü soru sorup cevapları aldıktan sonra Meryemi dinledi . İki kutu ilaç yazdı biri uykusu için diğeri yıpranan sinirleri için..

Meryem son sekiz ayda oniki  kilo vermişti yüzü çok çökmüştü her aynaya bakışında kendi bile hissediyordu bunu. Ve halada vermeye devam ediyordu çoğu zaman kahvaltı bile yapmadan akşamı ediyor sonra da pek bir şey yemeden yatıyordu.Boğazına düğümleniyordu sanki lokmalar. Haftanın birkaç günü sadece düzenli yemek yiyordu.

Eve gelmeden biraz dolaştı melekle. Düşündü . Düzelirmiydi herşey mutlu olurmuydu acaba?

Eve geldiğinde annesi aradı nasılsın demek istemişti ama Meryem iyi değildi iyiyim dedi ama arkasından ağlamaya başladı. Anlattı annesine. Hiç söylememişti 1 hafta öncesine kadar olanları. Zaten herşeyi içinde yaşardı Meryem pek bir şey anlatmazdı kimseye. Annesi çok üzülüyordu bu haline ama melek vardı o annesini de babasını da çok seviyordu ve asıl yıpranan o olacaktı. Meryem onun için susuyordu belki herşeye. Telefonu kapatınca ağladı ağladı. Melek ne oldu anne diye geldiğinde bir şey yok dedi. Soru sormuyordu artık annesine çünkü son üç dört aydır oldukça çok ağlıyordu Meryem. Yanağını öptü annesinin üzülme benim canım annem diyerek sarıldı ona .

Meryem düşündü kendi bu kadar üzülürken onu başka kim düşünüyordu. Düşünenler hani nerdelerdi.......